Μπορεί σήμερα να θαυμάζουμε το λευκό των αγαλμάτων και των γλυπτών της αρχαιότητας γενικότερα αλλά φαίνεται πως δεν ήταν αυτό το αγαπημένο χρώμα των καλλιτεχνών. Τα νέα επιστημονικά μέσα αποδεικνύουν ότι το έγχρωμο, ενίοτε και πολύχρωμο, παρελθόν των αρχαίων αγαλμάτων ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο. Το λευκό, μάλιστα, φαίνεται πως δεν ήταν το ζητούμενο. Ούτε στον Παρθενώνα…
Το πόσο υπέροχα ήταν, μάλιστα, ζωγραφισμένη κάποτε η Ελληνική αρχιτεκτονική το μαρτυρεί και ο Πλάτων. Μια Αθήνα διαφορετική. Οι επιγραφές επίσης μαρτυρούν ότι η πολύχρωμη ζωγραφική ήταν πολύτιμη όσο και η εργασία του γλύπτη. Παρ’ όλα αυτά τα χρώματα δεν επέζησαν στις χιλιετίες. Μπορεί, βέβαια, κάποιος να δει μερικά ίχνη που σώζονται στους πόρους του μαρμάρμου. Στην πραγματικότητα δηλαδή η αρχαία τέχνη ήταν μία έκρηξη χρώματος και φανταχτερής διακόσμησης. Ο Φειδίας -ο πιο διάσημος γλύπτης της εποχής του- δημιούργησε επίσης ένα τεράστιο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου, για να τοποθετηθεί μέσα στον Παρθενώνα. Αν και το άγαλμα έχει καταστραφεί εδώ και πολύ καιρό, έχουμε την περιγραφή του στα γραπτά του αρχαίου ιστορικού, Παυσανία. Μας λέει ότι το άγαλμα ήταν χρυσελεφάντινο: καλυμμένο με χρυσό και ελεφαντόδοντο.
Η εκθαμβωτική εικόνα του Παρθενώνα είχε χρώματα
Ο Παρθενώνας αποτελεί αδιαμφισβήτητα το λαμπρότερο μνημείο της Αθηναϊκής πολιτείας και τον κολοφώνα του δωρικού ρυθμού. όσον αφορά την κατασκευή του, αυτή ξεκίνησε το 448/7 π.Χ. και τα εγκαίνια έγιναν το 438 π.Χ. στα Μεγάλα Παναθήναια. Ο τελικός γλυπτός διάκοσμος περατώθηκε το 433/2 π.Χ. Σύμφωνα με τις πηγές, οι αρχιτέκτονες που εργάστηκαν ήταν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης και πιθανόν ο Φειδίας, που είχε και την ευθύνη του γλυπτού διάκοσμου. Αποτελεί έναν από τους λίγους διασωζόμενους ολομάρμαρους ελληνικούς ναούς και ο μόνος δωρικός με ανάγλυφες όλες του τις μετόπες. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε πεντελικό μάρμαρο, εκτός από το στυλοβάτη, ο οποίος κατασκευάστηκε από ασβεστόλιθο.
Αυτό όμως που δεν ξέρουν πολλοί είναι ότι πολλά τμήματα του γλυπτού διακόσμου, του επιστυλίου και των φατνωμάτων της οροφής έφεραν γραπτό διάκοσμο με κόκκινο, μπλε και χρυσό χρώμα. Ο Παρθενώνας, δηλαδή, δεν είχε πάντα αυτό το λευκό χρώμα που βλέπουμε σήμερα αλλά ήταν ντυμένος με ζωηρά χρώματα σε διάφορα μέρη του.
Ως γλυπτά που καλύπτονταν από μία έκρηξη χρώματος και εντυπωσιακής διακόσμησης περιγράφει, μάλιστα, σε άρθρο του το BBC τα Γλυπτά του Παρθενώνα.
Μια εντυπωσιακή παραγωγή με όνομα «Διαδραστική περιήγηση στην Ακρόπολη της εποχής του Περικλή» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού δίνει μια εικόνα της τότε εποχής. Πρόκειται για 3D ανασύνθεση όλα τα κτίρια του «Ιερού Βράχου», με τις αρχιτεκτονικές και χρωματικές λεπτομέρειές τους. Αυτά που σώθηκαν, αλλά και εκείνα που χάθηκαν, αριστουργήματα όλα της κλασικής αρχιτεκτονικής. Με τα χρώματα εκείνης της εποχής παρουσιάζονται και τα περίφημα γλυπτά που τα κοσμούσαν.
Και οι εικόνες είναι πράγματι εντυπωσιακές…
Πηγή εικόνων: yougoculture.com
Το μυστικό που κρύβει στους πρόποδές της η Ακρόπολη
Συχνές Ερωτήσεις
Όχι, ο Παρθενώνας δεν ήταν λευκός όπως τον βλέπουμε σήμερα. Πολλά τμήματα του γλυπτού διακόσμου, του επιστυλίου και των φατνωμάτων της οροφής έφεραν γραπτό διάκοσμο με κόκκινο, μπλε και χρυσό χρώμα. Ήταν ντυμένος με ζωηρά χρώματα σε διάφορα μέρη του.
Ο Παρθενώνας φέρει κόκκινο, μπλε και χρυσό χρώμα στα γλυπτά του και τα διακοσμητικά στοιχεία. Τα χρώματα αυτά δεν επέζησαν στις χιλιετίες, αλλά είναι δυνατό να δει κάποιος μερικά ίχνη που σώζονται στους πόρους του μαρμάρμου.
Το άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου δημιουργήθηκε από τον Φειδία και ήταν χρυσελεφάντινο, δηλαδή καλυμμένο με χρυσό και ελεφαντόδοντο. Η περιγραφή του σώζεται στα γραπτά του αρχαίου ιστορικού Παυσανία. Το άγαλμα έχει καταστραφεί εδώ και πολύ καιρό.
Η κατασκευή του Παρθενώνα ξεκίνησε το 448/7 π.Χ. και τα εγκαίνια έγιναν το 438 π.Χ. στα Μεγάλα Παναθήναια. Ο τελικός γλυπτός διάκοσμος περατώθηκε το 433/2 π.Χ. Οι αρχιτέκτονες ήταν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης και ο Φειδίας.
Τα χρώματα δεν επέζησαν στις χιλιετίες καιρού. Παρόλα αυτά, η αρχαία τέχνη ήταν μία έκρηξη χρώματος και φανταχτερής διακόσμησης. Κάποιος μπορεί να δει μόνο μερικά ίχνη που σώζονται στους πόρους του μαρμάρμου.
