Αν έχεις πάει έστω και μια φορά στην Κύπρο, σίγουρα θα έχεις καταλάβει ότι έχει την τύχη να αποτελεί έναν προορισμό για όλες τις εποχές του χρόνου. Η Κύπρος είναι το μέρος που θα επιλέξεις για τις καλοκαιρινές σου διακοπές και τις μοναδικές της παραλίες. Εκεί που θα κάνεις τις ανοιξιάτικες βόλτες σου σε μέρη μοναδικής φυσικής ομορφιάς. Ο τόπος με την πλούσια ιστορία που ανοίγεται μπροστά σου κι ας είναι φθινόπωρο ή χειμώνας.
Η Αλυκή της Λάρνακας, η δεύτερη μεγαλύτερη που έχει η Κύπρος
Ένα, λοιπόν, από αυτά τα μέρη που πρέπει να δεις όταν θα πας στην Κύπρο είναι η Αλυκή της Λάρνακας. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας και ανατολικά των χωριών Μενεού και Δρομολαξιάς Αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη αλυκή στην Κύπρο έχοντας έκταση 2,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή με τη Συνθήκη Ramsar και το Δίκτυο NATURA 2000 και όταν φτάσεις εκεί καταλαβαίνεις εύκολα το γιατί. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς βιότοπους στην Ευρώπη για τα υδρόβια πτηνά.
Ολόκληρη η περιοχή όπως και γενικά η Κύπρος είναι σπάνιας ομορφιάς. Μια από αυτές που έχει η Κύπρος και ξεχωρίζει. Αν είσαι φυσιολάτρης και σου αρέσει το περπάτημα, αυτό το μέρος θα σε μαγέψει. Αναζήτησε το φυσικό µονοπάτι που έχει μήκος 4 χιλιόμετρα και το οποίο οδηγεί µέχρι το παλιό Υδραγωγείο των Καµάρων. Σε όλο το μήκος της διαδρομής θα μάθεις πολλά για τη χλωρίδα της περιοχής και το πόσα ζώα ζουν εδώ. Κάτσε σε ένα από τα παγκάκια της διαδρομής και απόλαυσε τη φύση και την ηρεμία.
Αν βρεθείς στην Αλυκή το χειμώνα θα δεις ένα πλούσιο θέαμα καθώς η λίμνη γεμίζει με νερό και φιλοξενεί αποδημητικά πουλιά. Το πιο εντυπωσιακό είναι τα χιλιάδες φλαμίνγκο που μένουν εκεί την περίοδο μεταξύ Νοεμβρίου και Μαρτίου. Επίσης στη λίμνη βρίσκουν καταφύγιο αγριόπαπιες κι άλλα υδρόβια και παρυδάτια πτηνά μέχρι να συνεχίσουν το μεταναστευτικό τους ταξίδι. Όταν τα φλαμίνγκο και τα άλλα υδρόβια πουλιά δεν βρίσκουν τροφή, εγκαταλείπουν την αλυκή για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη λίμνη Ακρωτηρίου στην Λεμεσό ή νότια προς την Αφρική.
Τι λέει ο θρύλος για την Αλυκή
Σύμφωνα με τον θρύλο, υπάρχει μια ιδιαίτερη ιστορία για την αλμύρα αυτής της λίμνης που έχει η Κύπρος. Ο Άγιος Λάζαρος ζήτησε από μια ηλικιωμένη γυναίκα να του δώσει φαγητό και ποτό αλλά εκείνη αρνήθηκε. Υποστήριξε, μάλιστα, ότι τα αμπέλια της είχαν στερέψει. Ο Άγιος Λάζαρος τότε της απάντησε «είθε τα αμπέλια σου να είναι στεγνά και να γίνουν μια αλυκή για πάντα». Η επιστημονική εκδοχή, τώρα λέει ότι το αλμυρό νερό διαπερνά τα πορώδη πετρώματα ανάμεσα στη λίμνη και τη θάλασσα, καθιστώντας το νερό πολύ αλμυρό.
Τον Μεσαίωνα, το αλάτι ήταν τόσο άφθονο που έγινε ένα από τα βασικά προϊόντα εξαγωγής της Κύπρου. Η συγκομιδή και η πώληση του αλατιού ήταν αυστηρά ελεγχόμενα και φορολογούνταν. Η τελευταία συγκομιδή αλατιού έγινε το 1986.
Πηγή εξωτερικής φωτογραφίας: © A.Savin, WikiCommons
Κύπρος: Ιδανική απόδραση από την Αθήνα για το σαββατοκύριακο
Συχνές Ερωτήσεις
Η Αλυκή της Λάρνακας βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας και ανατολικά των χωριών Μενεού και Δρομολαξιάς. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αλυκή της Κύπρου με έκταση 2,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η Αλυκή της Λάρνακας έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή με τη Συνθήκη Ramsar και το Δίκτυο NATURA 2000. Αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς βιότοπους στην Ευρώπη για τα υδρόβια πτηνά, ιδιαίτερα χιλιάδες φλαμίνγκο που επισκέπτονται την περιοχή από Νοέμβριο έως Μάρτιο.
Υπάρχει ένα φυσικό μονοπάτι μήκους 4 χιλιομέτρων που οδηγεί μέχρι το παλιό Υδραγωγείο των Καμάρων. Κατά τη διάρκεια της περιπάτου μπορείς να μάθεις για τη χλωρίδα της περιοχής, τα ζώα που ζουν εκεί και να απολαύσεις τη φύση και την ηρεμία.
Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Άγιος Λάζαρος κατάρασε τα αμπέλια μιας ηλικιωμένης γυναίκας που αρνήθηκε να του δώσει φαγητό, λέγοντας είθε να γίνουν αλυκή για πάντα. Η επιστημονική εκδοχή εξηγεί ότι το αλμυρό νερό διαπερνά τα πορώδη πετρώματα ανάμεσα στη λίμνη και τη θάλασσα.
Τον Μεσαίωνα, το αλάτι ήταν τόσο άφθονο που έγινε ένα από τα βασικά προϊόντα εξαγωγής της Κύπρου. Η συγκομιδή και η πώληση του αλατιού ήταν αυστηρά ελεγχόμενες και φορολογούνταν. Η τελευταία συγκομιδή αλατιού έγινε το 1986.
