Σήμερα αποτελεί μιας από τις πιο φημισμένες συνοικίες στην Αττική και αποτελεί στέκι για πολλούς στα νότια προάστια. Η ιστορία, αυτής της περιοχής, δεν είναι όμως πρόσφατη καθώς, όπως φαίνεται αποτελούσε ανέκαθεν αγαπημένο προορισμό των Αθηναίων. Ο λόγος για τη Γλυφάδα ή αλλιώς Αιξωνή όπως λεγόταν κάποτε.
Ποια ήταν η Αιξωνή και από πού πήρε το όνομά της
Ο παλιός δήμος της Αιξωνής βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της κύριας πόλης της αρχαίας Αθήνας. Ουσιαστικά εντοπιζόταν ανάμεσα στους δήμους του Αλιμούντος και των Αλών Αιξωνίδων. Με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με τον John S. Traill “η κύρια θέση του δήμου είναι όπως είπαμε στην Γλυφάδα. Υπήρχαν ωστόσο τμήματα του αρχαίου δήμου που αντιστοιχούν σε τμήματα της σύγχρονης Άνω Βούλας.”
Η προέλευση τώρα του ονόματος δεν έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά. Το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι το όνομα οφείλεται σε ένα ψάρι. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει με αυτό που λέμε σήμερα μπαρμπούνι αλλά τότε το αποκαλούσαν αιξωνική τρίγλη. Υπάρχει και μια άλλη διαφορετική θεωρία. Θεωρείται ότι γι’ αυτή την ονομασία είχαν κάποια ευθύνη οι βλάσφημοι αρχαίοι κάτοικοι της περιοχής. Κι αυτό γιατί το ρήμα αιξωνέομαι σημαίνει βλασφημώ και κακολογώ, ενώ αντίστοιχα αιξωνεία σημαίνει βλασφημία.
Τα διάφορα ευρήματα που εντοπίστηκαν κατά την αρχαιότητα δείχνουν ότι οι κάτοικοι της Αιξωνής δεν είχαν οικονομικά προβλήματα. Το αντίθετο μάλιστα. Ζούσαν με πλούτη και χωρίς προβλήματα. Ασχολούνταν με το εμπόριο, την αλιεία και τη γεωργία. Την ανθρώπινη παρουσία κατά την αρχαιότητα, μαρτυρούν τα θεμέλια αρχαίων οικημάτων που έχουν βρεθεί σε επτά διαφορετικά σημεία της περιοχής.
Το αγαπημένο μέρος των Αθηναίων στην Αττική τα καλοκαίρια
Αυτή λοιπόν η περιοχή της Αττικής φαίνεται πως αποτελούσε ανέκαθεν έναν αγαπημένο προορισμό των Αθηναίων το καλοκαίρι. Εκεί κάπου στο 1900, στην Αιξωνή δεν υπήρχαν πολλά κτήρια. Στην πραγματικότητα ήταν μια μεγάλη εξοχική έκταση με πεύκα χωρίς κατοίκους. Ήδη όμως αποτελούσε έναν φημισμένο προορισμό για παραθερισμό και κατασκηνώσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά καλοκαίρια αποτέλεσε το θέρετρο για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Τα καλοκαίρια η περιοχή δεχόταν κατά μέσο όρο περίπου 10.000 εκδρομείς.
Χιλιάδες Αθηναίοι αρέσκονταν να κάνουν τα μπάνια τους στην παλιά Γλυφάδα. Εξάλλου τότε η περιοχή θεωρείτο εξοχή στην Αττική. Ήταν στην πραγματικότητα μια μεγάλη εκδρομή αυτή που έπρεπε να κάνει κανείς από το κέντρο της Αθήνας.
Σε εικόνες που διασώζονται διακρίνεται επίσης εκκλησία, που σώζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί σήμα κατατεθέν της περιοχής. Αυτός δεν είναι άλλος από τον ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Το εκκλησάκι αρχικά καταστράφηκε το 1942 από γερμανική βόμβα αλλά αργότερα άρχισε να χτίζεταιο μεγάλος ναός που σώζεται μέχρι σήμερα.
Ο ναός ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική του όχι μόνο στην περιοχή αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή καθώς εντυπωσιακό είναι ότι δεν έχει κολώνες στήριξης. Αυτή τη δουλειά κάνουν τέσσερα σφαιρικά τρίγωνα που τελικά καταλήγουν σε τέσσερις πεσσούς.
Πώς τώρα η Αιξωνή ονομάστηκε Γλυφάδα; Πήρε αυτό το όνομα όταν ανοίχτηκαν εκεί τα πρώτα πηγάδια τα οποία είχαν γλυφό νερό.
Αττική: Το άγνωστο μικρό νησί με την φυσική πισίνα
Συχνές Ερωτήσεις
Η Αιξωνή ήταν ένας παλιός δήμος που βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της αρχαίας Αθήνας, ανάμεσα στους δήμους του Αλιμούντος και των Αλών Αιξωνίδων. Η κύρια θέση του δήμου βρισκόταν στη σημερινή Γλυφάδα, με τμήματα που εκτείνονταν και στην Άνω Βούλα.
Η προέλευση του ονόματος δεν έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά. Το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι οφείλεται σε ένα ψάρι που λεγόταν αιξωνική τρίγλη (παρόμοιο με το σημερινό μπαρμπούνι). Μια άλλη θεωρία συνδέει το όνομα με το ρήμα 'αιξωνέομαι' που σημαίνει βλασφημώ.
Η Αιξωνή (Γλυφάδα) ήταν ένας φημισμένος προορισμός παραθερισμού με εξοχική ατμόσφαιρα και πευκοδάση. Την περίοδο του 1900 αποτελούσε μια μεγάλη εκδρομή από το κέντρο της Αθήνας και δεχόταν περίπου 10.000 εκδρομείς κάθε καλοκαίρι.
Η Αιξωνή ονομάστηκε Γλυφάδα όταν ανοίχτηκαν εκεί τα πρώτα πηγάδια που περιείχαν γλυφό (γλυκό) νερό. Το νέο όνομα συνδέθηκε με αυτό το χαρακτηριστικό της περιοχής.
Ο ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης αποτελεί σήμα κατατεθέν της περιοχής. Το εκκλησάκι καταστράφηκε το 1942 αλλά αργότερα χτίστηκε ο μεγάλος ναός που σώζεται σήμερα. Ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική του καθώς δεν έχει κολώνες στήριξης, αλλά τέσσερα σφαιρικά τρίγωνα που καταλήγουν σε τέσσερις πεσσούς.
