Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω. Το τοπίο θυμίζει κάτι από Εύβοια. Τα πεύκα σταματούν στη θάλασσα ή η θάλασσα σταματάει στα πεύκα? Εδώ είναι το ζήτημα!
Έκανα μια μικρή «ζαβολιά»: πέρασα τα σύνορα της Αττικής. Μια παραθαλάσσια απόδραση, όμως, συχνά απαιτεί να κινηθείς λίγο πιο πέρα — και στην προκειμένη περίπτωση, η επιλογή δικαιώνεται.
Η διαδρομή είναι απλή και γνώριμη. Ακολουθώ την Αθηνών–Κορίνθου και στο ύψος των Μεγάρων στρίβω δεξιά. Το κοντέρ έχει γράψει ήδη 40 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Από εκεί και πέρα, η οδήγηση γίνεται πιο ενδιαφέρουσα: ο δρόμος περνά μέσα από πευκοδάσος, μια διαδρομή που λειτουργεί από μόνη της σαν αποσυμπίεση από την πόλη. Με ανατολική κατεύθυνση και ακόμη 22 χιλιόμετρα, φτάνω στη νότια–νοτιοδυτική ακτογραμμή του Κόλπου των Αλκυονίδων.
Το αυτοκίνητο που χρησιμοποιώ κινείται με συμπιεσμένο φυσικό αέριο — μια επιλογή οικονομική και φιλική προς το περιβάλλον. Το όχημα λειτουργεί και με βενζίνη, αλλά μόνο αφού καταναλώσει πρώτα το φυσικό αέριο, το οποίο αποτελεί το λιγότερο ρυπογόνο συμβατικό καύσιμο.
Σε περίπου μία ώρα χαλαρής οδήγησης, η ακτογραμμή ξεδιπλώνεται μπροστά μου: από το Κάτω Αλεποχώρι μέχρι τον Σχίνο. Η θέα από τον δρόμο είναι εντυπωσιακή και επιβάλλει στάση. Στην περιοχή λειτουργούν τρεις έως τέσσερις καφετέριες και beach bars, σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, με ομπρέλες και ξαπλώστρες πάνω στην άμμο. Η εξυπηρέτηση γίνεται απευθείας στην παραλία.
Το λιμανάκι του Αλεποχωρίου προσφέρεται για μια σύντομη στάση και παρατήρηση. Από εκεί, ο δρόμος συνεχίζει άλλοτε δίπλα στη θάλασσα και άλλοτε μέσα στα πεύκα, ακολουθώντας το φυσικό ανάγλυφο της περιοχής. Στα αριστερά υψώνονται οι κατάφυτες βορειοανατολικές πλαγιές των Γερανείων, δημιουργώντας ένα τοπίο που εναλλάσσεται συνεχώς ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα.
Λίγο αργότερα φτάνω στη Μαυρολίμνη, μόλις δύο χιλιόμετρα από το Αλεποχώρι. Το όνομά της οφείλεται στον ηφαιστειογενή, σκοτεινό πυθμένα της. Ο σεισμός του 1981, με επίκεντρο τις Αλκυονίδες, προκάλεσε καθίζηση που άνοιξε δίοδο προς τη θάλασσα, μετατρέποντας τη λίμνη σε φυσικό λιμανάκι για μικρά σκάφη. Πιο κάτω βρίσκεται ο οικισμός Βαμβακιές, με δύο παραλίες με βότσαλο. Εδώ βρίσκονται και τα τυπικά όρια του νομού Αττικής.
Συνεχίζω προς τον Σχίνο. Η παραλία του, περικυκλωμένη από πεύκα και εκτεθειμένη στον βοριά, σχηματίζει μια χαρακτηριστική θαλασσινή αγκαλιά. Αφήνω το αυτοκίνητο και περπατώ προς την ακτή. Τρία ταβερνάκια βρίσκονται στη σειρά, ακριβώς εκεί όπου σκάει το κύμα, ενώ δίπλα λειτουργεί beach bar. Η επιλογή για βουτιά είναι αυτονόητη.
Τα νερά είναι καθαρά, διαυγή, θυμίζουν εικόνες από Εύβοια. Τα πεύκα μοιάζουν να σταματούν μέσα στη θάλασσα — ή ίσως η θάλασσα να σταματά πάνω στα πεύκα. Η εικόνα είναι χαρακτηριστική της περιοχής.
Μετά το μπάνιο, μια μπίρα ολοκληρώνει την εμπειρία. Και κάπου εκεί γεννιέται η σκέψη ότι η περιοχή αυτή αξίζει δεύτερη και τρίτη επίσκεψη. Μια δικαιολογία δεν χρειάζεται — το τοπίο την προσφέρει από μόνο του.
Ταξίδια στην Ελλάδα
Φλάμπουρο: Η άγνωστη παραλία στο Λουτράκι
Λουτράκι: Προγραμμάτισε ένα διήμερο ταξίδι ή τις διακοπές του Πάσχα
Διώρυγα της Κορίνθου: Το έργο που κράτησε 2.300 χρόνια!
Ακολουθήστε το exploringgreece.tv σε Instagram και Facebook
Συχνές Ερωτήσεις
Το Κάτω Αλεποχώρι είναι μια περιοχή στην Αττική που χαρακτηρίζεται από το φυσικό της κάλλος και τα πεύκα που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα.
Η διαδρομή προσφέρει ένα μαγευτικό τοπίο με πεύκα, θαλάσσιες θέες και περιοχές που θυμίζουν την Εύβοια, κατάλληλη για ταξίδι και εξερεύνηση.
Το τοπίο χαρακτηρίζεται από φυσική ομορφιά με πεύκα που φτάνουν στη θάλασσα, δημιουργώντας ένα μοναδικό σκηνικό που ενώνει τη φύση με τη θάλασσα.
Ναι, το Κάτω Αλεποχώρι είναι ιδανική περιοχή για τουρίστες που αναζητούν φυσική ομορφιά, παραθαλάσσιες διαδρομές και ήρεμες παραμονές κοντά στη θάλασσα.
Κατά τη διαδρομή θα δείτε φυσικά τοπία με πεύκα, θαλάσσιες θέες, και περιοχές που συνδυάζουν τη δασική βλάστηση με την παραθαλάσσια ατμόσφαιρα της Αττικής.
